Love at Second Sight

Het voorbije weekend was Andries hier op bezoek. Al scheelde het nou weer niet veel of hij was er niet: hij was bijna op weg naar de check-in van Brussels South (Charleroi) i.p.v. Brussel Nationaal (Zaventem). Een last-minute brandend lichtje van mijnentwege deed hem toch maar van idee veranderen en aldus spoorde hij toch nog naar de juiste luchthaven (for jullie information: easyJet vliegt van Zaventem, niet van Charleroi!).

Na wat nachtbraken van mij en Andries in Bratislava, trokken we de dag erop naar Hongarije, meer bepaald naar Esztergom. Helaas waren we niet de enige met dit idee: 1 mei staat ook hier voor een lang weekend, dus waren alle pensionnetjes en hotelletjes volgeboekt. Geen probleem, we hadden onze tent mee. Helaas was die eerder voorzien voor 2 personen dan voor 3 (zoals mij beloofd was bij aankoop)… Andries offerde zich echter op en heeft een (oncomfortabel) nachtje in de auto doorgebracht.

De dag erop brachten we Andries naar Szeged in Zuid-Hongarije, waar zijn broer zou trouwen. Szeged wordt klein Budapest genoemd en toegegeven, de stad was echt wel een en al verrassing. Nadat de stad in de 19^de eeuw overstroomde en bijna de hele oude stad verwoestte, werd er het hele centrum heringericht in Art Deco.

Nadat we Andries bij zijn familie achtergelaten hadden, hadden ik en Delphine niet echt een idee wat te doen. Een kleine blik op de kaart leerde ons dat ofwel Servië ofwel Roemenië binnen handbereik was. Het werd het eerste en ons oog viel op Belgrado. Op de kaart leek het een goeie 2 uur… doen dus!

Echter, één keer de grens van het oude Joegoslavië over verwaterde de snelweg op kaart tot een tweebaansvak (80-100 km/u). Met onder bijna elke brug een politie-autootje op wacht, waarschijnlijk op zoek naar wat buitenlandse overdreven snelheid. En uren door een Vlakte rijden, echt enorm: plat, platter, platst, echt niets te zien. Af en toe een aardeweg, aan de horizon een dorpje of een eenzame struik of boom. Indrukwekkende monotonie. Eeuwig schreeuwend niets onder de brandende zon.

Na 4 uur onderweg reden we dan Belgrado binnen. Eerste indruk: stoffig, vuil, arm, gebouwen in de Brouckère-stijl, bedelaars die de auto komen wassen (het was absoluut nodig, maar toch , ruw, onvriendelijke mensen, 3 keer over dezelfde brug gereden omdat de bewegwijzering slecht was etc… We hebben even gedacht om de kar te draaien en terug te rijden naar het ‘andere’ Europa. Maar toch, 4 uur terug door het Grote Niets, het leek ons wat te veel. Uiteindelijk hebben we de jeugdherberg genomen een beetje uit het centrum.

Een beetje bekomen werd het tijd om opnieuw door te stad te verdwalen, deze keer te voet. En dan zie je wel wat meer. Leuke caféetjes, leuke winkeltjes… Onze avond eindigden we in het ‘plaatselijke Montmartre’, Skadarska: een bobbelig straatje, vele restootjes, met muziekgroepjes en terrasjes. Onze keuze was snel gemaakt: in de achterkamer van een resto waar een echt huwelijksfeest aan de gang was. Er werd gezongen en balkanmuziek gespeeld. En ik en Delphine waren de enige gasten (op dat moment althans, blijkt dat de gewone Serviër om 21h eet, in Bratislava doen ze het om 18h).

We kozen een licht menuutje, dat net binnen ons budgetje van gewisselde Dinars lag. Een wijntje erbij, dat mocht ook (er was wel geen wijnkaart, maar we vroegen een Macedonisch rood wijntje, iets wat we ervoor al geproefd hadden). Het eten zelf was copieus, de wijn overheerlijk, de omgeving schitterend. Later druppelden er nog groepjes mensen binnen, en het was zalig om te zien. Om het kompleet te maken, ging er ook nog een balkanorkestje van tafel naar tafel. Na afloop kwam de rekening: ons eten bleef idd mooi in ons budget, maar ons flesje wijn kostte omgerekend zo’n 30 euro… euh… slik…waar zat die Visa ook al weer, schat?

Achteraf bekeken was het restaurant een ideaal voorbeeld van een tourist trap, maar ach, wat de fuck. We hebben ons super geamuseerd. Wat geldt voor heel onze tijd in Belgrado. “Love at Second Sight“ is het motto van de toeristische dienst van Servië. Eerlijk gezegd, we zullen ze geen ongelijk geven: een ander Oost-Europa, dat van de Balkan, niet zo makkelijk maar des te fascinerender.

PS: Over de terugweg naar Bratislava kunnen we kort blijven: 11 uur rijden waarvan 3 uur vast aan de grens (SCG-HU). Het weekend was supermooi en het was enorm leuk Andries terug te zien – maar volgend weekend blijven we alvast wat dichter bij de deur! En we proberen de tent opnieuw!