Waltzing Matilda

Eerst iets leuks, dan het meer serieuze werk.

Delphine´s Nederlands maakt de laatste tijd enorme vorderingen. En dat allemaal dankzij het boekje Le Néerlandais pour les Nuls (Dutch for Dummies). Om haar ook aan wat  platters dan mijn hoogdravend ABN-redevoeren te wennen, Youtjoebete ik een paar filmpjes voor haar. Zo keken we gisteren naar de Lama´s (Ruben Nikolai en conso´s, je weet wel). Ik vind ze vooral leuk als ze net iets te ver gaan. Al weet ik niet of ons Mathildaatje hiermee zou kunnen lachen:

(forward naar 0:59)

Dan het minder leuke mijmeren. Het was hier onlangs vakantie op de Franse school. Veel van Delphine´s collega´s maken van die twee weken gebruik om op en af te reizen naar Frankrijk (en lekkere kaas in te slaan!).

Eén van haar collega’s heeft dat ook gedaan, maar besloot wel om het opeens uit te maken met zijn vriendin die achterbleef. Nu voelt hij zich een beetje beroerd natuurlijk. Om zich tegen de slapeloze nachten te wapenen maakt hij elke dag een stevige wandeling van een paar uur. Delphine blijkt net hetzelfde gedaan te hebben om uit een moeilijke relatie te stappen en heeft zo heel Brussel te voet leren kennen.

Als zoiets gebeurt in je nabije omgeving brengt dat soms weer  minder leuke herinneringen uit je eigen leven naar voor. En dan kruipt de vrees naar boven dat het je ook opnieuw kan overkomen. Want hoe ga je daar weer mee om? Dagen, weken of maanden van ellende. En soms lijkt dumpen achteraf moeilijker dan gedumpt worden.

Nu, wat deden jullie zoal op die minder mooie momenten van het leven? Hadden jullie een sudden craving voor frieten of chocolade? Wat bierbrassen om het denken te verlammen? Of opkroppen, slikken en doorgaan? Ik denk dat ik, misschien wat lafjes, meestal voor het laatste koos… Dead man walking, dat is mijn ding niet.