Mijn pa´s scha en schande

Vreemde uitdrukking eigenlijk.

Maar wel van toepassing op mijn huidige situatie. Zonet men broek gescheurd op het werk. Mijn broekzak omarmt een armleuning en de naad scheurt los. Schhrwoeuuuur. Echt leuk. Kunnen de collega s ook meteen van mijn dikke groene boxer genieten.

Het helaas! roemloze afscheid van een broek. Maar ook afscheid van een jarenlange liefdesrelatie. Deze broek was namelijk een van die kledingsstukken die je maar niet wil wegsmijten, ook al hangt die al sinds een jaar of 10 niet meer in de winkels, zijn er sigarettegaatjes ingebrand of raakten er lichte verkleuringen van onduidelijke oorsprong ingemazeld.

Al vele malen zweefde de broek op leven en dood, en telkens heb ik ze kunnen redden.

Moeder: “Mag die broek niet weg?”

Ik: “Nee, die broek is nog goed. Ik trek die nog vaak an!”

Moeder: “Ze is al helemaal verkleurd”

Ik: “Die was toch al grijs toen ik ze kocht?”

Moeder: “Nee, bruin”

http://www.soark.com/images_new/tricot7.jpg

En dan komen flash-backs terug van mijn vader in te korte loopbroeken uit de 80´er jaren. Misschien was vandaag wel een teken Gods mij hieraan ook niet te wagen… Zo´n joggingshort op Zijn ondoorgrondelijke wegen, dat kan niet, moet ie gedacht hebben. Mijn grijsbruine broek als aflaat voor mijn vaders erfzonde.