Tatra’s, Bardejov, Presov, Slovensky Raj, Stara Lubovna, Spissky Hrad, Levoca

Het Balatonmeer en het vulkanisch/geriatrisch meer van Heviz, Hongarije.

In augustus waren we op Hannafest, in Kolarovo. Kolarovo staat bekend om de productie van de meest legendarische motorfiets uit Tsjecho-Slowakije, namelijk de Babetta.

Kolarovo staat echter eerder bekend onder de Hongaarse naam Guta. Hongaars, idd, want Kolarovo ligt in het Hongaarstalige hartland van Slowakije (in de zuidrand, langs de Donau).

De relatie tussen de Hongaren en de Slowaken was,is en zal niet altijd eenvoudig blijven. Vooreerst door de geschiedenis, maar ook heden ten dage zijn er politici die er garen uit spinnen. Net zoals Vlamingen, hebben Slowaken een bepaald inferioriteitscomplex, historisch gegroeid maar misschien minder van toepassing heden ten dage. Er blijft nog de heilige schrik dat op een dag het zuidelijk deel van Slowakije zich afscheurt en naar Hongarije gaat. Al zit in Hongarije daar an sich niemand op te wachten, heeft de Hongaarse overheid zich toch geengageerd tov Hongaren in les terres perdues (in Slowakije, Roemenie, Servie etc).

Af en toe leidt dit tot straffe uitspraken op het hoogste politieke niveau, maar sinds beide landen in de Europese Unie zitten, is de toon al wat lager. “Tanks zullen tot in Budapest rollen” zul je dus minder regelmatig horen. Al is in Slowakije de situatie intern wat moeilijker. De partij van de Hongaarse minderheid strijdt nog steeds voor een territoriale herverdeling die de Hongaarssprekende gebieden zou verbinden in één regio, maar de centrale Slowaakse regering (geleid door nationalisten) weigert dit. Een ander strijdpunt van deze partij, de MKP, namelijk een Hongaarse universiteit in Komarno, hebben ze sinds een paar jaar al. Het is trouwens daar dat Delphine een zomercursus Frans gaf.

Intussentijd loopt de tijd echter tegen de Hongaarse minderheid. Eigenlijk leven ze enkel in kleine dorpen op het platteland, terwijl er maar een goede 3 gemeentes/steden zijn waar ze in de meerderheid zijn. De demografie loopt ook tegen hun, waardoor hun absoluut aantal terugloopt. En tegen 2025 zouden ze ook relatief gezien niet meer de belangrijkste minderheid zijn, maar wél de Roma-zigeuners (waarover we later dan weer meer spreken).

Echter, het festival! Op zich heel leuk. Maximaal 400 (meestal Hongaarse) gasten (waaronder de verschillende groepen), lekkere muziek, lekker ontspannen. Alvast wat kunstzinnige foto’s!

Vreemde uitdrukking eigenlijk.

Maar wel van toepassing op mijn huidige situatie. Zonet men broek gescheurd op het werk. Mijn broekzak omarmt een armleuning en de naad scheurt los. Schhrwoeuuuur. Echt leuk. Kunnen de collega s ook meteen van mijn dikke groene boxer genieten.

Het helaas! roemloze afscheid van een broek. Maar ook afscheid van een jarenlange liefdesrelatie. Deze broek was namelijk een van die kledingsstukken die je maar niet wil wegsmijten, ook al hangt die al sinds een jaar of 10 niet meer in de winkels, zijn er sigarettegaatjes ingebrand of raakten er lichte verkleuringen van onduidelijke oorsprong ingemazeld.

Al vele malen zweefde de broek op leven en dood, en telkens heb ik ze kunnen redden.

Moeder: “Mag die broek niet weg?”

Ik: “Nee, die broek is nog goed. Ik trek die nog vaak an!”

Moeder: “Ze is al helemaal verkleurd”

Ik: “Die was toch al grijs toen ik ze kocht?”

Moeder: “Nee, bruin”

http://www.soark.com/images_new/tricot7.jpg

En dan komen flash-backs terug van mijn vader in te korte loopbroeken uit de 80´er jaren. Misschien was vandaag wel een teken Gods mij hieraan ook niet te wagen… Zo´n joggingshort op Zijn ondoorgrondelijke wegen, dat kan niet, moet ie gedacht hebben. Mijn grijsbruine broek als aflaat voor mijn vaders erfzonde.

Het was heel raar om even terug te zijn… Ondertussen zijn ook onze kamers in het Oud Korenhuis opgezegd, dus geen idee waar we terecht zullen komen in september!

Nu, 5 maanden later in Slowakije: wat heb ik allemaal aan Slowaaks opgeslurpt?

Met schaamrood op de wangen: vrij weinig! Ik kan krantenkoppen lezen, met wat extra analyse en tijd ook delen van artikels. In de supermarkt lukt het alleszins aardig, op restaurant en een kleine conversatie ook.

Maar toch, met Zweeds stond ik op Erasmus veel verder. Waarom?

Ik denk dat er verschillende redenen (te weinig tijd), maar de belangrijkste is dat Slowaaks gewoonweg een moeilijke taal is. Een paar voorbeelden van het aantal vormen per woordtype:

Substantieven: 4 * ( 2 *) 4 * 2 * 7 vormen / Adjectieven: 2 * 2 * 2 * 4 * 7 vormen / Werkwoorden: 15 verschillende verbuigingen!

Nederlands is hier dan al stukken eenvoudiger:

Substantieven: 2 * 2 / Adjectieven: 2 / Werkwoorden: 4 (met wat onregelmatige vt/vvt, maar die heb ik er in het Slowaakse lijstje ook niet bijgezet)

Maar wat is nu eigenlijk de moeilijskte taal om te leren? Ik denk dat het in de eerste plaats met nabuurschap en uitspraak te maken heeft.

Voor een Rus zal bv. Slowaaks vrij easy zijn, voor een Vlaming Noors, voor een Fransman Spaans. Eenmaal je de boundaries van je taalgroep oversteekt, blijkt de moeilijkheidsgraad ook afhankelijk te zijn van hoever de gesproken taal van de geschreven taal staat.

Een voorbeeldje met het Hongaars. Niet meteen de meest eenvoudige taal an sich, maar wie zou er weten dat je Keszthely uitspreekt als “Kesjtaai” en niet als “Kestellie”? Sarkozy (een van oorsprong Hongaarse naam) klinkt ook niet zoals hij nu overal ter wereld uitgesproken wordt, maar eerder als Schjaarkeuzi. Hierdoor is Frans dan ook een moeilijkere taal dan het Nederlands, dat eenvoudige uitspraakregels heeft, vergelijk bijvoorbeeld de volgende homofonen:

maire – mère – mer / Chair, chaire, cher, chère / Mai, mais, mes, mets / Ver, verre, vers, vert

Heeft Nederlands dit ook? Ik denk het wel – kennen jullie wat voorbeelden? In elk geval, een taal leren is zoals een huis bouwen: sommige hebben eenvoudige plannen, maar blijken moeilijk uit te voeren, of omgekeerd.

Onderstaande foto werd getrokken in 1968, nadat de troepen van het Warshau-pact Tsjecho-Slowakije binnentrokken (als antwoord op de Praagse Lente). Russische tanks op 4 km van de Oostenrijkse grens, gek eigenlijk.

En deze foto is wel degelijk in Bratislava getrokken. Op de achtergrond zie je de Comenius-universiteit, daarachter op de hoek is iets wat nu een heel goeie resto is.

Deze foto is echter nooit in de internationale pers terechtgekomen. Het filmrolletje werd onderschept en kwam pas terug bovendrijven in 1989. Te laat om een icoon te worden en om internationale verontwaardiging op te roepen.

Vreedzaam verzet en media, 2 handen op 1 buik. Beelden in het oog van de storm.

PS/ deze en veel meer andere foto s zijn nu te bezichtigen op ditzelfde plein, ter ere van de 40ste verjaardag van de inval.

We (ik, Delphine, Andries en Laure) zullen dit weekend een tentje opzetten, hetzij in de Tatras of in Moravie.

Kamperen kan in elk geval nog avontuurlijker zijn dan de meeste mensen denken. Een voorbeeld vind je in onderstaand filmpje:

Eerder deze week zijn we ook al naar een andere “Killer Tree”-film gaan kijken, The Happening. In die film wordt de US van A getroffen door een ware zelfmoordepidemie. Bomen, planten en grassen zijn de mens, die de hele planeet naar de knoppen helpt (vervuiling, atoomkracht, landbouw), helemaal beu en beslissen collectief een toxische stof af te scheiden die het serotinegehalte in menselijke hersens doet oplossen. Hierdoor wordt elke menselijke overlevingsdrang onderdrukt en zie je de Homo Sapiens Sapiens op heel creatieve wijze aan autogenocide doen.

Als scenarioschrijver moet je er maar opkomen natuurlijk. Maar misschien werpt de film wel terechte vragen op. Zetten we de natuur teveel onder druk? Zullen bepaalde gebieden hierdoor een kantelmoment bereiken? Is sustainable growth echt wel noodzakelijk en hoe organiseer je dit?

Interessante vragen, alleszins. Dit weekend zal ik mijn haringen alvast niet zo diep de grond inboren, uit respect voor het gras! Stel je voor dat een paar grassprieten ook revolutionaire ideen krijgen… It began in Slovakia?

Wanneer je in het Keleti-station van Budapest toekomt, duik je instinctief een muffe tunnel in, volgt een grote M (van metro?) en dan plots: dead cold trail.  Stoppen, kijken, zoeken. Waar is er nog een pijltje? Waar is dat fucking metro station? Vloeken. 

Dan, als onderdeel van een kudde toeristen, trail je de alfa-toerist (lees: diegene met het meeste Budapest-ervaring). Je loopt terug op straat, oeps wegenwerken, volgt een pad voor voetgangers tot plots. Triplex wand: geen doorkomen aan. Vlak ernaast een gezellig restaurant voor toeristen. De ober lacht al. Tourist trap in de engste zin van het woord.

Budapest ligt volgens mijn mening dan ook in het loop-maar-verloren Europa. Als toerist, vreemdeling… ben je geen van ons. We hoeven het dan ook niet overzichtelijk te houden, wij kennen onze weg wel. Een beetje zoals Belgie of Servie. Slowakije, Wenen, Nederland.. etc. behoren dan weer wel tot het l´Europe qui se ne perd pas.

Waarom Belgie daartoe niet wil behoren, tsja, ik weet het niet. Teveel vreemde overheersers? Zoals in, we hebben de moffen niet kunnen verslaan, maar we hebben ze wel tijd doen verliezen? Waarom denk je anders dat de Belgen de Duitsers hebben kunnen doen stoppen aan de Ijzer? Vergeet maar dat verhaal van de sluizen