Er verandert wat bij Siemens (3)

De krachtmeting tussen Loescher, de CEO van Siemens, vakbonden, management en regional companies heeft op dinsdagmiddag 8 juli een hoogtepunt bereikt met de bekendmaking van de details van een omvangrijk Sparprogramm.

De ontslagcijfers per vestigiging waren al min of meer bekend voor Duitsland. In de rest van Europa (ohne Deutschland), wil Sienens 3.650 tot 5.150 jobs afbouwen. Let wel: zouden.

Het huiswerk van Loescher is immers nog niet bepaald af. Nu pas werden de eerste targets gegeven, nu pas wordt in de regios en landen gekeken welke functies of afdelingen effectief mit Rotstift angemerkt werden sollen. Daarom zal Belgie bijvoorbeeld pas eind augustus weten waar precies gesneden wordt. Een lang en complex proces dus, en wegens de ontzettende vaagheid uberhaupt niet zo goed voor de motivitatie van huidige (en toekomstige) werknemers in Siemens! Maar het lijkt er wel stevig op dat het tot zover een Rasenmaehermethode met natte vinger betreft.

Loescher moet echter voor meer dan een ding oppassen: zijn doel om de Verwaltungskosten te doen dalen is wel mooi en waarschijnlijk terecht (McKinsey zei het immers), maar op dit moment vraagt hij wel diezelfde personen uit het midden-management (waar wel degelijk te veel kapiteins zijn voor hetzelfde schip) de Job-Kahlschlag te gaan leiden. En die gaan natuurlijk niet hun eigen C4 ondertekenen: ofwel zullen ze head-counts verwijderen in de lagere niveaus, ofwel reduceren ze de targets gegeven door Loescher.

Indien dat het geval zou zijn, kan Loescher ofwel geconfronteerd worden met een langdurige strijd met de Arbeiternehmervertreter (“het zijn waarschijnlijk weer de Siemensianer zonder bonus die het zullen ontgelden”), ofwel met een pijnlijk verlies aan geloofwaardigheid naar de aandeelhouders toe (“hij haalt zijn zelf-geproclameerde targets niet”).

Intern begint het er immers meer en meer op te lijken dat deze herstructuring in management- of communicatieboeken zal terechtkomen onder de rubriek lessons learned.

PS: Ik ben -fingers crossed- niet een van de 17.000.

United Colors of Bratislava

Er wordt duchtig gebouwd in Bratislava en omstreken: skycities, condimiums, logistic centers, citygates, woonblokken, office buildings, parkvilles… Dit komt omdat er nu, na de val van het communisme en de stagnatie van de jaren 90, een hoge nood is aan woningen en bedrijfsruimtes.

Aan de ene kant doet Bratislava het economisch gezien heel goed door (buitenlandse) investeringen in de dienstensector . Vele International Service Centers (die regionale of wereldwijde back-office diensten opvolgen) zoals van bv. IBM, Dell, Lenovo, Henkel… zijn hier uitgezwaaid en hebben continu dorst naar 1000-en vierkante meters open space architectuur.

Langs de andere kant is er een groot aanbodtekort op de woonmarkt. Zijn goede locale economie, met hogere lonen (lees: toch nog maar 40 % van West-Europa) en quasi geen werkloosheid, doet vooral Slowaken uit Noord en Oost-Slowakije naar hier komen.

Dus wordt er ook lustig gemetst en getimmerd voor de residentiele markt. Niet immer met veel smaak, maar ach, dat kan verschillen. Maar wat wel een constante is, zijn de hoge vraagprijzen voor je stulpje. Een simpel appartementje gaat hier al snel van de hand voor 200-300k EUR. Een huisje op 15 km van het centrum gaat voor dezelfde prijs onder de hamer. Aan de waterkant zijn er ook 2 megalomane projecten voor de nog beter gebeurste medebratislaaf. Daarbij wordt ook volop geleend: velen verwachten hogere inflatie na de introductie van de euro en sluiten nog vlug een goedgedekt leninkje af, in Slowaakse Kronen.

Een enorme hausse in de vastgoedmarkt tot meer dan “Brusselse” prijzen? En dit terwijl de lonen hier gemiddeld gezien de helft lager liggen?!

Eerlijk gezegd, we vragen ons af hoe mensen hier dan kunnen rondkomen… Er is in Bratislava inderdaad een laag superrijken (geprofiteerd van de jaren 90), een middenklasse en een onderbuik (veeal gepensioneerden). En ook die laatste overleven – vele mensen zijn immers “bijna gratis” eigenaar geworden van een appartement en/of chaletje na de val het communisme. Huur betaal je dus niet meer, kopen hoeft niet. En de prijs voor voeding, vooral horeca, ligt dan weer wel de helft lager als in Belgie. Nou, zo doen ze het dus.

Ondertussen is en blijft de idee nog: “The sky is burning”. Het is nog niet Dubai-a/d-Donau, maar in hoofde van sommige projectontwikkelaars alvast wel. Al koelt bij elke extra steenhoop en nieuwe miljonair de sfeer in de stad wel een beetje af. Jammer. Hopen maar dat de pudding niet inzakt.

Stop the war

Met mijn kleine grote broer in Wenen.

Opgelet, Lapins

Het politieke krakeel is ver weg hier in Slowakije, maar de volgende mijlpaal van de regeringsonderhandelingen is ook naar hier overgewaaid:

Un couloir relierait Bruxelles et Wallonie

un article du

Helaas serieus te nemen: (minimaal) een stukje Zonienwoud afstaan aan Brussel en/of Wallonie in ruil voor een staatshervorming. Met andere woorden, neem het eerste koppelteken (trait d’union) weg uit B-H-V en plaats het tussen Wallo-Bru. Ukkel zou dan aan Waterloo grenzen.

Maar helaas is het voorstel niet zo erg origineel. De laatste man die zo n fijn idee had was een fijnbesnord mannetje uit Oostenrijk 70 jaar geleden. Danzig is dan misschien Brussel, de Waterloose Steenweg de Berlinka Autobahn en Koningsberg Wemmel?

Ik vraag mij enkel af: nu is het een stukje Zonienwoud (ocharme, die konijntjes), later is het misschien mijn sterk verfransend Asse (absoluut aandeel eentalig franstaligen neemt toe met 2-3 % per jaar). Een vinger, een arm? Op zich geen probleem, maar enkel als Vlamingen hetzelfde zouden vragen. Een beetje Lebensraum, bv. voor industrieterreinen (Lessen), wat verkavelingen (Kluisbergen, Geldenaken). Maar ach, daar doen wij al lang niet meer aan mee, en terecht. Maar wie dan wel nog?

Juist ja. “On n’est demandeur de rien”.  Leave us kids alone…

Foto’s van voorbije weekends (3)

Immer wieder, immer wieder, immer wieder …

In Wenen heb je vlakbij het prachtige Schwedenplatz met z´n Urania, een rustig plekkie aan het water: de Strandbar. Je kan het best omschrijven als een soort Wenen-les-Bains, dit jaar volledig in EURO 2008-thema. Verwijzend naar dat andere bergachtig gastland met rood-witte vlag werd het zelfs tijdelijk Swissbeach gedoopt. Gisteren leek het echter meer op Omaha Beach: Oostenrijk speelde, en dat zou je geweten hebben.

Vooreerst, het Oostenrijks team is niet bepaald het Brazilie van Europa. Overlopen van talent doet het niet: winnen doet men immers op karakter! In de buurt komen van de andere goal is gevaarlijk, maar door het gestuntel vooral voor de eigen ogen en het hart. De meest eervolle strategie heet aanvallen, maar dat kan je maar 20 minuten -am besten in een ruk door- volhouden. Klinkt ons allemaal bekend in de oren, niet?

Nu, gisteren zaten we dus aan het eerder geroemde Schwedenplatz gezellig te keuvelen. Soccer in the city. Af en toe een actie bekijken. Biertje sippen. Bal 10 meter van de goal. Poging tot dribbel. Biertje sippen. Mooi gebouw. Plannen voor de zomer. Polska! Speler maakt spurtje. Valt. Biertje sippen. Corner. Ingestudeerd nummertje. Loopt weeral fout. Biertje sippen. Lange bal. In de voeten van de tegenstander. Mooi zo.

Ondertussen was het 1-0 voor de Polen. Best jammer voor de Oostenrijkers. Tot plots! De laatste minuut van de toegevoegde tijd: een strafschop (het dividend als organiserend land?). Oostenrijk scoort, komt gelijk en komt klaar.

Nu bleek ik na afloop toch wel wat teveel biertjes gesipt te hebben. Aan de douane werden we gestopt. Groen kalend mannetje, piept gebogen door het venster. Wie schnell darf man hier fahren? euh? 30! 30 darf man hier fahren! Das ist hier die Grenze! Gestamel. Vrees een zakje om in te blazen. Passporte, Bitte! Ai ai. Ik voel het bloed naar mijn hoofd stijgen. Fahren Sie jetzt weiter, so ist es gut. Bloeddruk zakt. Rijd stil binnen in het donker oosterland van 0 promille… Ook vrij gevaarlijk voor de ogen en het hart.

PS: Wie ontmoeten de Rode Duivels altijd in de tweede Ronde? De supporters op Zaventem…

Foto’s van voorbije weekends (2)

I want to stay in Slovakia as long as possible

In de reeks Slovensky Grob. Toeristische brochure voor Bratislava, interview met belangrijke Duitse expat.

• What was the first thing that impressed you in Slovakia?

We arrived in Vienna at the airport and the first thing that impressed me was amount of windmills in Austria, and suddenly it stopped, and I knew I am in Slovakia… And of course, a lot of young people and pregnant nice woman. This is a very good signal for the future.

• What is for you the most interesting place in Bratislava?

… All I did was crossing the bridge from the hotel to the shopping center and on the second level there is a cafe, when I get a Budweiser, so I love this place, because I love this beer … And what was surprising for me, that in amount of restaurants they offered me an Italian food, like pasta or spaghetti, not normal Slovak food.

• Have you tasted the most typical Slovak food bryndzove hulasky?

… To be honest they brought a very huge portion, it was heating out, so I couldn t sleep whole night, even though I had five shots… (laughing) It is a very heavy food.

Tsjechisch bier, mooie zwangere vrouwen en very heavy food. Het leven kan hard zijn!

De stoof

…staat aan.

Zoals jullie weten ben ik, eufimistisch gezegd, nogal koudebestendig: mijn winteroutfit bestaat uit welgeteld 2 spullen (pull met sjaal). Misschien af en toe een handschoen erbij als ik de fiets opkruip in het putterste putje van de winter.

Het klimaat in Bratislava is echter kontinentaal, lees: Bratislava heeft pokkekoude winters en zinderende zomers. En dat laatste voel ik nu, vooral in mijn zuidwaartsgericht kantoor zonder een mistral van een airco zoals in Belgie. Hoog tijd dus dat ik me wat tropisch kantooroutfit en classy werksandalen aanschaf. Of een zweetband.

Waltzing Matilda

Eerst iets leuks, dan het meer serieuze werk.

Delphine´s Nederlands maakt de laatste tijd enorme vorderingen. En dat allemaal dankzij het boekje Le Néerlandais pour les Nuls (Dutch for Dummies). Om haar ook aan wat  platters dan mijn hoogdravend ABN-redevoeren te wennen, Youtjoebete ik een paar filmpjes voor haar. Zo keken we gisteren naar de Lama´s (Ruben Nikolai en conso´s, je weet wel). Ik vind ze vooral leuk als ze net iets te ver gaan. Al weet ik niet of ons Mathildaatje hiermee zou kunnen lachen:

(forward naar 0:59)

Dan het minder leuke mijmeren. Het was hier onlangs vakantie op de Franse school. Veel van Delphine´s collega´s maken van die twee weken gebruik om op en af te reizen naar Frankrijk (en lekkere kaas in te slaan!).

Eén van haar collega’s heeft dat ook gedaan, maar besloot wel om het opeens uit te maken met zijn vriendin die achterbleef. Nu voelt hij zich een beetje beroerd natuurlijk. Om zich tegen de slapeloze nachten te wapenen maakt hij elke dag een stevige wandeling van een paar uur. Delphine blijkt net hetzelfde gedaan te hebben om uit een moeilijke relatie te stappen en heeft zo heel Brussel te voet leren kennen.

Als zoiets gebeurt in je nabije omgeving brengt dat soms weer  minder leuke herinneringen uit je eigen leven naar voor. En dan kruipt de vrees naar boven dat het je ook opnieuw kan overkomen. Want hoe ga je daar weer mee om? Dagen, weken of maanden van ellende. En soms lijkt dumpen achteraf moeilijker dan gedumpt worden.

Nu, wat deden jullie zoal op die minder mooie momenten van het leven? Hadden jullie een sudden craving voor frieten of chocolade? Wat bierbrassen om het denken te verlammen? Of opkroppen, slikken en doorgaan? Ik denk dat ik, misschien wat lafjes, meestal voor het laatste koos… Dead man walking, dat is mijn ding niet.